પપ્પા, મારે મૂંડો કરાવવો છે ..! – પ્રેષક : મીતા દવે

‘કેટલી વાર સુધી છાપું વાંચતા રહેશો ? જરા અહીં આવો અને તમારી લાડકી દીકરીને ખાવા માટે સમજાવો.’ મારી પત્નીએ બૂમ પાડી.મેં છાપું ટેબલ પર મૂક્યું. મા-દીકરી વચ્ચે ચાલી રહેલી ખેંચતાણ બંધ કરવા હું ડાઈનિંગ ટેબલની પાસે પહોંચ્યો. ભયથી ધ્રૂજી રહેલી દીકરી સિંધુ ડાઈનિંગ ટેબલની ખુરશી પર બેઠી હતી. એની આંખમાં આંસુ વહેતાં હતાં. કારણ હતું તેની સામે રાખેલો દહીં-ભાતથી ભરેલો વાડકો.

સિંધુ એક વહાલી અને પ્રેમાળ દીકરી છે અને પોતાની ઉંમરનાં બાળકો કરતાં ઘણી સમજદાર પણ છે. એ આઠ વર્ષની છે અને ખાવામાં દહીં-ભાત તેને બિલકુલ પસંદ નથી. આ બાજુ મારી પત્ની ‘દહીં-ભાતથી કોઠો ટાઢો રહે’ એ વાતે એટલી મક્કમ છે કે ઉનાળાના દિવસોમાં એ સિંધુને દહીં-ભાત ખાવા ખૂબ જ દબાણ કરતી રહે છે. મેં ખોંખારો ખાધો અને વાટકો હાથમાં લેતાં કહ્યું : ‘સિંધુ બેટા, તું જલદીથી પાંચ છ ચમચી દહીં-ભાત ખાઈ કેમ નથી લેતી ? કોઈના નહીં તો પપ્પાને ખાતર તો ખાઈ લે, જો તું આ ખલાસ નહીં કરે તો તારી મમ્મી મારા પર ગુસ્સો કરશે.’

સિંધુ થોડી નરમ પડી અને પોતાના હાથોથી પોતાનાં આંસુ લૂછતાં બોલી, ‘ઠીક છે પપ્પા, હું પાંચ-છ ચમચી નહીં વાડકામાં રાખેલાં બધાં દહીં-ભાત ખાઈ જઈશ, પણ….’ – થોડું ખચકાતાં એણે કહેવાનું ચાલુ રાખ્યું, ‘પપ્પા, જો હું બધાં દહીં-ભાત ખાઈ લઉં તો તમે મને હું જે માગું તે આપશો ?’‘હા, બિલકુલ.’‘પ્રોમિસ ?’‘પ્રોમિસ,’ મેં કહ્યું.‘મમ્મીને પણ પ્રોમિસ આપવાનું કહો’, એણે ભાર આપતાં કહ્યું.પત્નીએ લાપરવાહીથી કહ્યું : ‘હા, પ્રોમિસ.’પરંતુ હું થોડો ગભરાતો હતો કે કદાચ એ એવું કશું ન માગી લે કે જે મારા ખિસ્સાને ભારે પડે અને હું મુશ્કેલીમાં પડી જાઉં. આથી મારી પરિસ્થિતિની ચોખવટ કરતાં મેં કહ્યું, ‘સિંધુ બેટા, તું કોમ્પ્યુટર કે એવી કોઈ મોંઘી ચીજની માગણી નહીં કરતી. પપ્પાની પાસે અત્યારે એટલા પૈસા નથી. ઠીક છે ?’‘નહીં પપ્પા. મને કોઈ મોંઘી ચીજ નથી જોઈતી.’ એનો જવાબ સાંભળી મને રાહતનો અનુભવ થયો. એણે ખૂબ તકલીફથી કચવાતાં મને ધીરે ધીરે બધાં દહીં-ભાત ખાઈ લીધાં.

મને એનો ચહેરો જોઈ મારી પત્ની પર ગુસ્સો પણ આવતો હતો કે એ છોકરી પર અન્યાય થઈ રહ્યો છે. એને જબરજસ્તી એ ખાવું પડે છે જે એને બિલકુલ ભાવતું નથી. પોતાની કઠોર પરીક્ષામાં પાસ થયા બાદ તે આશાભરી આંખો સાથે મારી પાસે આવીને ઊભી રહી ગઈ, ‘હા, હવે કહે તને શું જોઈએ છે ?’ મેં પૂછ્યું.‘પપ્પા, મારે આ રવિવારે ટકો-મૂંડો કરાવવો છે.’‘પાગલ છોકરી !’ મારી પત્નીએ ચીસ પાડી, ‘તું તારું માથું મૂંડાવવા માગે છે ? બિલકુલ નહીં. આ બધી ટીવીની અસર છે. ટીવી પ્રોગ્રામ્સોએ છોકરાઓનાં મગજ ખરાબ કરી દીધાં છે.’ મારી પત્નીની બૂમાબૂમ ચાલુ રહી. મેં તેને શાંત રહેવા માટે ઈશારો કર્યો. પછી પૂછ્યું : ‘બેટા, તું બીજું કેમ નથી માગતી ? જાણે છે તારા વાળ વગરના માથાને જોઈ અમને કેટલું દુ:ખ થશે ?’‘નહીં પપ્પા મને બીજું કશું નથી જોઈતું.’ સિંધુ પોતાની જીદ પર અડી રહી.‘તું મારી વાત સમજતી કેમ નથી ?’ મેં એને ફરીથી સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.‘પપ્પા, તમે જોયુંને કે મેં કેટલી મુશ્કેલીથી દહીં-ભાત ખાધાં.’ હવે સિંધુની આંખમાં આંસુ આવી ગયાં, ‘તમે તો મને પ્રોમિસ કર્યું હતું કે તું જે માગશે તે આપીશ અને હવે તમે તમારી વાતમાંથી ફરી રહ્યા છો. તમે તો મને હંમેશાં કહો છો કે પ્રોમિસ પૂરું કરવું જોઈએ.’‘ઠીક છે.’ મેં કહ્યું.‘તમે પણ શું નાની છોકરીની વાતમાં આવી ગયા !’ મારી પત્નીએ વાયદો તોડવાની કોશિશ કરતાં કહ્યું. હવે મેં એને સમજાવતાં કહ્યું : ‘જો આપણે પ્રોમિસ નહીં પાળીશું તો એને આપણી શીખવેલી વાતોની દરકાર નહીં થાય એટલે એની વાત તો માનવી જ પડશે.’

રવિવારે એને લઈને હું ‘હેરસલૂન’માં પહોંચ્યોં અને એના નરમ મુલાયમ રેશમી વાળ કપાવી દીધા. ટકો કરાવ્યા બાદ તેનો ગોળ ચહેરો અને આંખો વધારે મોટી લાગવાથી તે વધારે સુંદર લાગતી હતી. પરંતુ મારી પત્ની તેના પર ખૂબ ગુસ્સે હતી. એ આખો દિવસ તેણે સિંધુ સાથે વાત ન કરી. એટલે સુધી કે સોમવારે એને સ્કૂલમાં જવા માટે તૈયાર પણ ન કરી. આખરે મારે જ તેને સ્કૂલમાં જવા માટે તૈયાર કરવી પડી. ટિફિન પણ તૈયાર કરવું પડ્યું અને સ્કૂલમાં મૂકવા પણ હું જ ગયો. મારે માટે તો વાળ વગરની દીકરીને તેના કલાસરૂમ સુધી જતી જોવાનો અનુભવ ખૂબ રોમાંચક હતો. સ્કૂલના ગ્રાઉન્ડમાં પહોંચ્યા પછી એણે પાછળ જોઈ મારી સામે હાથ હલાવ્યો.

ઠીક એ જ સમયે સિંધુની જ ઉંમરનો એક છોકરો કારમાંથી ઊતર્યો અને તેણે બૂમ પાડી, ‘સિંધુજા ઊભી રહે, હું પણ આવું છું’ મને એ છોકરાની એક વાત ખૂબ નિરાળી લાગી, કારણ કે તેના માથા પર પણ વાળ ન હતા. મને લાગ્યું કદાચ પોતાના આ મિત્રને જોઈ મારી દીકરી સિંધુએ પણ ટકો કરાવ્યો હશે. આમેય બાળકો તો એકબીજાનું જોઈને નકલ કરતા હોય છે. ત્યારે એ જ કારમાંથી એક મહિલા ઊતરી અને મારી નજીક આવીને બોલી : ‘સર, તમારી દીકરીનું દિલ ખરેખર ખૂબ જ મોટું છે. જે છોકરો તમારી દીકરી સાથે કલાસરૂમમાં જઈ રહ્યો છે તે મારો દીકરો હરીશ છે. તેને લ્યુકેમિયા (કેન્સર) છે.’ ભીના સાદે તેણે કહ્યું, ‘હરીશ છેલ્લા એક મહિનાથી સ્કૂલમાં નહોતો આવતો. કેમોથેરપીના કારણે તેના બધા વાળ ઊતરી ગયા છે. કલાસના છોકરા તેની મજાક ઉડાવશે તે બીકે તે સ્કૂલમાં આવવાથી ડરી રહ્યો હતો. ગયા અઠવાડિયે સિંધુજા એની મમ્મી સાથે અમારે ઘરે આવી હતી. તેણે હરીશને પ્રોમિસ કર્યું હતું કે એ સોમવારે સ્કૂલમાં આવે અને એને કોઈ હેરાન નહીં કરે. મેં સ્વપ્ને પણ નહોતું વિચાર્યું કે મારા દીકરાને માટે તે પોતાના સુંદર વાળનું બલિદાન કરી દેશે. તમે ખૂબ ભાગ્યશાળી છો કે ભગવાને તમને અને તમારી પત્નીને આવું પ્રેમાળ હૃદય ધરાવતી દીકરી આપી.’

હું જ્યાં ઊભો હતો ત્યાં જ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. મારી આંખમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યાં. મારી નાનકડી પરીએ આજે મને શીખવાડ્યું કે દુનિયામાં ખુશી એમને નથી મળતી જે પોતાની શરતો પર જિંદગી જીવે છે, પરંતુ તેને મળે છે જે બીજાના સુખની ખાતર પોતાની જિંદગીની શરતો બદલી નાખે છે…

પપ્પા, મારે મૂંડો કરાવવો છે ..! – પ્રેષક : મીતા દવે – पिनाकीन पटेल

Advertisements